"Τι έχεις Έλληνα μου, τι είχα πάντα"!

Ό, τι συμβαίνει εδώ και μέρες, στο διαδικτυακό τοπίο δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία.Δεν χρειαζόταν να έχει κάποιος κληρονομικό χάρισμα για να αντιληφθεί προς τα πού θα οδηγείτο η υπόθεση του blogging στην Ελλάδα.
Το μόνο που χρειάζεται είναι κάποια χρονάκια συμβίωσης με το έμψυχο υλικό τούτης της στενής λωρίδας γης, που αποτελεί το μαλακό υπογάστριο της Χερσονήσου του Αίμου, και μια έστω και μικρή δόση οξυδέρκειας.
Βέβαια, κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα, αν αυτό που τρέφει και συντηρεί τον κακό μας εαυτό, είναι η φυλετική ιδιοσυγκρασία ή η πολιτιστική ιδιαιτερότητα μας. Μπορεί, ακόμα να είναι κι αυτό που λέγεται: «Ο Έλληνας τον Έλληνα»!
Ο χρήστης του παρόντος blog (αμνήμων ex animalera), δεν σκοπεύει να παραιτηθεί έτσι εύκολα. Κατά τη διάρκεια της μακράς πορείας του σε τούτο τον τόπο έχει αντιμετωπίσει πολύ πιο δύσκολες καταστάσεις. Θα ήταν τουλάχιστον αναξιοπρεπές για τον ίδιο, να οπισθοχωρήσει στις απειλές από τα γαριδάκια του κάθε κακομαθημένου πιπινίου.
Ως εκ τούτου θα συνεχίσει να εκφράζει τις όποιες απόψεις του, ανάμεσα σε αυτόν τον ορυμαγδό της χυδαιότητας, διότι πιστεύει ότι «ξερά σκατά στον τοίχο δεν κολλάνε»! Και φυσικά, ΠΑΝΤΟΤΕ, με ανοιχτό τον σχολιασμό.
Φυσικά, οι εισβολείς χυδαιογράφοι θα ξαποστέλλονται στον χώρο τους, που δεν είναι άλλος, από αυτόν της ΨΥΤΤΑΛΕΙΑΣ, με τη γνωστή μέθοδο του DELETE.
Γι αυτό τους συμβουλεύω, να μην ματαιοπονούν!

http://www.youtube.com/watch?v=SAqZtW6AXkI

"Μεσσίες" της "Νέας Εποχής"

"Ον Καναλάρχες ευλογείτε, Διαφημιστές ανυμνείτε, Τηλεοπτικός Λαός υπερυψούτε, εις πάντας τους αιώνας"

Φωτό: ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, 10 Μαϊου 2006 (Συνέντευξη στην κ. ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ)


http://www.youtube.com/watch?v=nnHksDFHTQI

<<Καραγκιόζης είναι τίτλος τιμής>>

Δεν σκοπεύω να «θρηνήσω» κι΄εγώ για τον θάνατο του τελευταίου εκφραστή του λαϊκού πολιτισμού μας .
Το έκαναν, άλλωστε, τόσοι πολλοί! Από την κ. Μπήλιο Τσουκαλά (στο ΕΧΕΙ ΓΟΥΣΤΟ)μέχρι τον πρωθυπουργό, ο οποίος υπό το βάρος της απώλειας, αναγκάστηκε να διακόψει, για λίγο, τους «ποντικίσιους βρυχηθμούς» του, λίγο μετά την τελευταία (;) του πολιτική (sic) πράξη, να κλείσει με το έτσι θέλω την «Παράγκα της Δημοκρατίας», που τα τελευταία 25 χρόνια έχει μετατραπεί σε «Σεράϊ Πασάδων»!
Η ανάγκη για τούτη εδώ την ανάρτηση προέκυψε, όταν διάβασα το σημερινό «ΚΑΙΡΟ» της εφ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ο οποίος έγραφε: «ΕΦΥΓΕ ο καραγκιοζοπαίχτης, έμειναν οι καραγκιόζηδες». Και τούτο γιατί νομίζω, πως άθελα του ο πάντοτε εύστοχος ΚΑΙΡΟΣ, αναβαθμίζει με τον χαρακτηρισμό «καραγκιόζηδες» όλους αυτούς τους οποίους υπονοεί κι που εμείς τους ξέρουμε « από την καλή και από την ανάποδη».
Όλοι εμείς «του 50 οι εκδρομείς» που ξεκινήσαμε, από παιδιά ακόμα, το ταξίδι της ζωής με τον καλόκαρδο μαυρομάτη (karagioz στα τούρκικα) πρόσφυγα από την Προύσα, τον έχουμε κλεισμένο βαθειά μέσα στην καρδιά μας, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για την αγάπη και το γέλιο που τόσο αφειδώλευτα μας χάρισε κείνα τα πέτρινα χρόνια (ασχέτως αν τα σημερινά γυάλινα, λόγω τηλεόρασης, χρόνια είναι πολύ χειρότερα) που βάραιναν τις παιδικές ψυχές μας! Συμπάσχαμε με τις δυσκολίες του, γελάσαμε με τα κόλπα που μετερχόταν, για να τις αντιμετωπίσει και σίγουρα του συγχωρήσαμε όλες τις «μικροκατεργαριές» του, γιατί δεν καταπατούσαν το δίκαιο και το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου.
Για όλα τούτα τα θαυμαστά δεν πρόκειται να κάνουμε την τιμή σε κανέναν που δεν είναι άξιος, να φέρει το όνομά του!Άλλωστε, υπάρχει ένας σύγχρονος όρος που μπορεί να καλύψει την ανάγκη του υποτιμητικού χαρακτηρισμού: αυτός του ΛΑΜΟΓΙΟΥ. Αν και είμαι απόλυτα πεπεισμένος, πως από πάρα πολλούς θεωρείται τίτλος τιμής.

*ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΣΠΑΘΑΡΗΣ (Παλαιότερη δηλωσή του σε τηλεοπτική εκπομπή)

Εκλεισε ο Οίκος Ενοχής

" Οι πνιγμένοι από τα μαλλιά τους πιάνονται"

Η εκδίκηση των...χοίρων

Είναι η δεύτερη φορά που η λέξη «χοίρος» τρομοκρατεί την ανθρωπότητα.
Η πρώτη, πριν από 48 ολόκληρα χρόνια (17 Απριλίου 1961), αφορούσε την αποτυχημένη εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων, στην Κούβα, η οποία απείλησε σοβαρά την παγκόσμια ειρήνη και είχε σαν συνέπεια την επιδείνωση του ψυχρού πολέμου.
Σήμερα, βέβαια, μιλάμε για ένα άλλο είδος εισβολής, αυτή της Γρίπης των Χοίρων που έχει σαν αφετηρία, την ίδια πάνω-κάτω γεωγραφική γειτονιά, και που σύμφωνα, πάντοτε, με τους Οργανισμούς Υγείας,(ή τις δημοσιογραφικές πληροφορίες: αυτό δεν έχει διευκρινιστεί πλήρως) μπορεί να αποβεί μοιραία για την ανθρωπότητα.
Ίσως, ακουστεί παράλογο, αλλά δικαιολογώ απόλυτα αυτή τη συμπεριφορά των χοίρων, απέναντι στους ανθρώπους. Έχουν κάθε λόγο να φερθούν έτσι και χειρότερα. Ο λόγος αυτός έχει να κάνει με την καταχρηστική χρησιμοποίηση της ονομασίας τους, προκειμένου να περιγραφούν άτομα με παντελή απουσία ηθικών αντιστάσεων και αισθητικών ιδιοτήτων.
Τόσα χρόνια πάνω στο φλοιό τούτου του πλανήτη, δεν διαπίστωσα οι χοίροι να έχουν βουλευτήριο. Να παράγουν αιμοδιψείς δικτάτορες και παρανοϊκούς δημιουργούς ολοκαυτωμάτων. Να συντηρούν στις αγέλες τους λαμόγια με περισσό θράσος και καθόλου τσίπα. Να εισάγουν μεταλλαγμένες τροφές στη διατροφική αλυσίδα των ανθρώπων. Και να μετέρχονται πάρα πολλές ακόμα «ανθρώπινες επινοήσεις»!
Δεν ξέρω τι ήταν εκείνο που ώθησε τον άνθρωπο να αντιμετωπίσει με τόσο ρατσιστικό τρόπο τους χοίρους.Λέτε η αιτία να είναι που οι χοίροι αποφεύγουν να παίρνουν τα λασπόλουτρα τους στα SPA των υπερπολυτελών ξενοδοχείων και των γκλαμουράτων γυμναστηρίων;
Πάντως, το σίγουρο είναι ότι «Η Φάρμα των Ζώων» άρχισε ν΄αντιδρά στην κακομεταχείρισή της από τους ανθρώπους. Μετά τις τρελές αγελάδες και τα πτηνά, ήρθε και η σειρά των χοίρων!
Να δούμε πότε θα τα μιμηθεί και «Η Κοινωνία των Ανθρώπων»!

Ο πόλεμος της μαρκίζας

Όπως ήταν αναμενόμενο,(λόγω φυλετικής ιδιοσυγκρασίας και πολιτιστικής ιδιαιτερότητας), «ο πόλεμος της μαρκίζας», πέρασε από το χώρο του θεάματος και του ακροάματος και στον ηλεκτρονικό χώρο.
Για μια ακόμα φορά, ο «αυτοθαυμασμός» μας, μαζί με τις εκπληκτικές επιδόσεις μας στο εθνικό σπορ του «διαγκωνισμού», καθώς και η εξαιρετική τεχνική μας στην «γλυφτική», αποτέλεσε τροχοπέδη στην περαιτέρω εξέλιξη του blogging.
Περιττό να υπογραμμίσω, ότι αυτή τη « χαμένη τιμή του blogging», την καλοβλέπουν κι όλοι εκείνοι που απεργάζονται, μέσα κι έξω από τον ευρύτερο διαδικτυακό τόπο, τον εκφυλισμό του , λόγω συντεχνιακών συμφερόντων!
Στο μυαλουδάκι και στα δαχτυλάκια μας είναι, να τους αποδείξουμε, ότι όλα είναι αναστρέψιμα!

Αφιερωμένο σε "γραφικούς" και μη!

Σε κείνους που επιμένουν να θυμούνται!
Σε κείνους που δεν καταπίνουν τον θυμό τους!
Σε κείνους που δεν μασάνε τα λόγια τους!
Αλλά και σε όλους εκείνους , που βλέπουν τη θετική πλευρά της ζωής, μέσα από τον προσωπική τους καλοπέραση!

ΜΕΡΑ ΜΑΓΙΟΥ ΜΟΥ ΜΙΣΕΨΕΣ*

Μέρα Μαγιού μου μίσεψες // μέρα Μαγιού σε χάνω // άνοιξη γιε που αγάπαγες // κι ανέβαινες απάνω
Στο λιακωτό και κοίταζες // και δίχως να χορταίνεις // άρμεγες με τα μάτια σου // το φως της οικουμένης
Και μου ιστορούσες με φωνή // γλυκιά ζεστή κι αντρίκεια // τόσα όσα μήτε του γιαλού // δεν φτάνουν τα χαλίκια
Και μου΄λεγες πως όλ΄αυτά // τα ωραία θα είν΄δικά μας // και τώρα εσβήστης κι΄έσβησε // το φέγγος κι η φωτιά μας.

*ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ

http://www.youtube.com/watch?v=AtDsRWXoTQs